تبلیغات
پی آواز حقیقت - 70 راه حل-شخصیت پردازی(41. خلق شخصیت بیش از اندازه)

قالب وبلاگ

هاست لینوكس

مرجع راهنمای وبلاگ نویسان

سفارش طراحی اختصاصی قالب وب سایت و قالب وبلاگ

طراحی وب

شارژ ایرانسل

فال حافظ


پنجشنبه 12 مرداد 1391
ن : دانیال عبدالهی نظرات ()

70 راه حل-شخصیت پردازی(41. خلق شخصیت بیش از اندازه)



ترجمه ی بخش چهل و یکم از کتاب 70 راه حل برای اشکالات رایج در نویسندگی
41.خلق شخصیت بیش از اندازه
چرا این یک مشکل است؟!
اگر پرده نمایش بالا برود و سی نفر ظاهر شوند که همگی دارای نقش و دیالوگ باشند، آیا شما می توانید همگی را شناسایی و آن ها را دنبال کنید؟ یا اگر به یک مهمانی بروید و ناگهان در باز شود و شما با یک اتاق پر از آدم هایی که تا به حال ملاقات نکرده اید مواجه شوید، آیا اوقات خوشی خواهید داشت؟
تحمیل تعداد زیادی شخصیت به خواننده همان حس گیجی و کاهش توانایی او در تاکید روی یکی از آن ها را ایجاد می کند. لری مک مورتری(Larry Mcmurtry )این کار را در فاخته تنها( Lonesome Dove) انجام داده است و جایزه پولیتزر را برده است. ولی ما لری مک مورتری نیستیم. او موفق به انجام این کار شده چون توانسته است هر شخصیت را متمایز کند. این یک سوال مهم است که ما توانایی تغییر و تمایز چند شخصیت را دارید. بیشتر ما می توانیم فقط چند عدد شخصیت را متمایز کنیم.
راه حل: قبل از این که شروع به نوشتن کنیم. در این مورد تصمیم بگیرید که احساس می کنید چند شخصیت را در داستان جای دهید. شما قهرمان و ضدقهرمان را دارید. پس شخصیت های اسم دار خود را دارید. شخصیت های اسم دار، شخصیت هایی هستند که در سراسر داستان حضور دارند. دادن نام به شخصیت هایی که فقط یک بار در داستان ظاهر می شوند،ایده ی خوبی به نظر نمی رسد. این شخصیت ها ممکن است به عنوان نیزه داران معرفی شوند. مانند کسانی که در نمایش اپرا در پس زمینه ی صحنه می ایستند.(منظور، همان سیاهی لشکر است). این ها شخصیت های پشت ویترین هستند و شما می توانید آن ها را با نقششان معرفی کنید. مانند "راننده تاکسی" یا "منشی" و در نتیجه خواننده را گیج نکنید.
مطمئن شوید که خواننده می تواند شخصیت های اسم دار شما را دنبال کند و روی قهرمان و ضدقهرمان تمرکز کنید.